Rozdział 11 "Happiness"

Narracja trzecioosobowa

Wskazówka zegarka przesunęła się o centymetr dalej na tarczy. Czas płynął nie ubłagalnie. To właśnie jego brakuje nam najbardziej. Nie zdążamy z wykonaniem wszystkiego, co dla nas ważne. Wpadamy w amok pracy, potrzeby zdobywania pieniędzy. Zapominamy o tym, że z każdą kolejną sekundą, minutą, godziną jesteśmy coraz starsi, a zeszły wtorek nigdy więcej się nie powtórzy. Idziemy dalej, ba przecież wtorki są co tydzień. Tylko może w tamten wtorek uśmiechałaś się częściej? Może wtedy trawa wydawała się bardziej zielona, a niebo bardziej niebieskie? Może byłeś bardziej szczęśliwy?

Rozdział 10 "Friend"

Dziękuję miśki za każdy komentarz pod poprzednim rozdziałem, kocham Was!

Rozdział dedykowany TinyDrug, która jest moją bratnią duszą na blogosferze. Dzięki, że jesteś. 

  

Narracja pierwszoosobowa 

Pierścionek na mojej prawej dłoni gładko obracał się po obwodzie palca. Zdawałoby się, że moja praprababcia była kobietą, lubiącą dobrze zjeść, gdyż biżuteria była dla mnie nieco za duża. Jeden granatowy kryształek na srebrnej obręczy mienił się w blasku salowych jarzeniówek. Imponował mi swoją prostotą i wykonaniem, należał także do mojego ulubionego zestawu wraz ze srebrnym łańcuszkiem oraz zawieszką z kryształkiem robionym na wzór pierścienia.  Skóra na moich dłoniach była wysuszona i nieprzyjemna w dotyku. Wszystko przez codzienne zmywanie naczyń oraz sztućców w rodzinnej restauracji. Już ponad miesiąc odpracowuję karę, ale nie narzekam. Żadna praca nie hańbi. Chociaż obecnie nie zarabiam pieniędzy dla siebie, a moja pensja trafia na konto rodziców, jestem z siebie dumna. Staję na wysokości zadania. Jedynym minusem jest brak wolnego czasu. Czuję, jakbym od wieków nie wybrała się na żadną imprezę i ten fakt zaczyna mi ciążyć. Nie chodzi tutaj o pijaństwo, głośną muzykę czy tłum spoconych nastolatków. Chciałabym chociaż wyskoczyć na zakupy z moją męczącą siostrą. Charlotte to mały upiór, który używa swoich nieco krzywych kłów w nieodpowiednim momencie (dosłownie i w przenośni). Jest wredna, denerwująca, humorzasta i mogłabym wymieniać do utraty tchu, ale to wciąż rodzina. Oprócz tego jej podobieństwo do taty mnie przeraża. Jest jego młodym, kobiecym klonem, ślicznym klonem. Ma małe szmaragdowe oczy w kształcie migdałów, delikatne, lecz stanowcze rysy twarzy, mały podbródek i pulchne usta. Jak na swój wiek jest wysoka, najwyższa z dziewczyn w swojej klasie. Tak, przy niej rodzice bardziej się postarali. W moim przypadku ich niedoświadczenie wzięło górę, to przynajmniej moje założenie.

Rozdział 9 "Darkness"

Proszę przeczytajcie notkę pod rozdziałem.

3rd person Pov*

Kobieta w średnim wieku po raz kolejny wpatrywała się mętnym wzrokiem w klarowny, mocny cydr, który należał do jej ulubionych trunków,  znajdujący się w kryształowej szklance. Tego dnia ukryty barek w jednej z szafek jej ogromnego biurka, został praktycznie opróżniony. Nie liczyło się dla niej to, że nie należy pić w miejscach, a tym bardziej godzinach pracy. Cóż, nie wyrzuci się z własnej firmy. Przykre zrządzenie losu, bo może ktoś powinien ocucić ją z amoku, w jakim trwa od dłuższego czasu. Przeciągnęła wolną, drżącą dłonią po ściśle spiętych w koka kasztanowych włosach. Schludne ubranie, składające się z ołówkowej, czarnej spódnicy za kolano, białej, satynowej, przylegającej do ciała koszuli, a także marynarki i szpilek pod kolor spódnicy. Wszystko idealnie wyprasowane oraz czyste, jakby ubrania były przed chwilą kupione lub ściągnięte od projektanta. Porządek panował nie tylko w jej wyglądzie, ale w przestrzeni, jaka ją otaczała. Pedanckie nawyki, takie jak układanie na ostro zatemperowanych ołówków w równym rządku lub notoryczne przecieranie ekranu laptopa, były różnie postrzegane przez jej pracowników. Kiedy któryś z nich z czystej sympatii proponował pomoc, jeszcze tego samego dnia dostawał wypowiedzenie w trybie natychmiastowym. Zawsze stwarzała wrażenie silnej kobiety, która twardo stąpa po ziemi. Ale czy na pewno taka była?

Stanęła przy ogromnym oknie sięgającym od sufitu do podłogi i wpatrywała się w ponury obraz Chicago. Położyła dłoń na szybie, po której spływały krople deszczu. Chłód szkła praktycznie nie różnił się od temperatury jej dłoni. Oto jaka jest. Zimna.

Dostrzegła swoje odbicie. Nienagannie ubrana, perfekcyjnie wypielęgnowana i uczesana.  Ale na prawdę jest przeźroczysta. Nie ma w niej nic, co jest tak na prawdę ważne. Kolejna pusta jednostka, szukająca szczęścia w nieszczęściu. Gniew krążył w jej żyłach. Jak mogła dopuścić, aby On zniknął? Szklanka upadła, roztrzaskując się, a cydr rozlał się po ciemnej wykładzinie. Jak mogła do tego dopuścić? Porozrzucała szaleńczo wszystkie dokumenty, znajdujące się na ogromnym biurku. Jak mogła?

- Cztery pierdolone lata!- wykrzyknęła, siadając na miękkim, skórzanym krześle, łapiąc się za głowę. Nie, to nie jest jej wina. On ją do tego zmusił. Tak, aż się o to prosił. Zrobił to specjalnie. Tak. Chciał ją zniszczyć. Rozszarpać na kawałki. Zepsuć jej karierę, dotychczasowe życie. Tak, na pewno o to mu chodziło.

I cóż, udało mu się.

18+

*muzyka*

Szedł długim korytarzem podziemni pod klubem "Downtown".  Obicia ścian w kolorze czarnym były miękkie i pięknie mieniły się w biało-czerwonym świetle, jakie dawała podświetlana marmurowa podłoga. Lubił to miejsce. Cóż, nie bez przyczyny był to najlepszy klub w Detroit. Piękne kobiety, dobra muzyka i alkohol. Powoli przemierzał pusty hol, prywatne loże były na prawdę drogie.

Czy chciał tu być? Nie, ale zobowiązany jest, aby stawić się na każdy rozkaz szefa. Nawet jeśli jest trzecia nad ranem. Dotarł do krwisto czerwonych dwuskrzydłowych drzwi, a na jednej z klamek ujrzał, wiszącą na srebrnym sznureczku małą kartkę. Odczytał ją, a usta wygięły się mu w półuśmiechu. Nie zastanawiając się długo, pchnął ręcznie zdobione wrota.

Dziewczyna odziana jedynie w czarne koronkowe stringi i połyskujące, czarne szpilki o niewiarygodnie wysokim obcasie, siedziała rozkrokiem na ciemnej, skórzanej kanapie.  Jasna karnacja kontrastowała z niemalże czarnymi włosami, które płynnie opadały na jej jędrne piersi. Szczupłe, lecz wysportowane ciało oplecione było srebrnymi łańcuchami, szczególnie przy szyi, nadgarstkach i kostkach. Nie mogła się poruszyć, inaczej udusiłaby się. W jej ustach spoczywało coś na kształt ustnika lub maski. Nie miała szans wypowiedzieć jakiegokolwiek słowa. W tym pomieszczeniu tylko jęki powinny wydostawać się z jej gardła. Białe boczne światła podkreślały atuty ciała dziewczyny. Całą ścianę za jej plecami pokrywały białe lampki, dodając pomieszczeniu więcej uroku. Po prawej stronie znajdował się podest ze schodkami, na którym umiejscowiona została błyszcząca rura do tańczenia, a przy niej wiła się krótkowłosa blondynka, ubrana w czarne bikini. Lewa strona loży wyglądała identycznie, łącznie z podobną tancerką. Czarny kolor pokrywał ściany, podłogi, a także sufit. W głośnikach rozbrzmiewały bass, dodając pikanterii, która była już niemal namacalna w powietrzu.

Chavez zaciągnął się papierosem, którego zapalił, podczas oględzin loży. Chłopak powoli podszedł do kruczowłosej. Przejechał palcem od jej pępka, pomiędzy piersiami, aż pod podbródek, który uniósł. Popiół swobodnie zlatywał na ciało Evy. Czy miała tak na imię? Tego nie wiedział i nie chciał wiedzieć, ale jej spojrzenie przypominało mu pierwszą kobietę w raju. Niewinne oczy, ale skłonne poświęcić swoją duszę diabłu. Biedna Eva nie była świadoma, jak zakażone jabłko właśnie zrywa. Powinna siedzieć w pokoju, uczyć się, a nie oddawać jakiemuś mężczyźnie. Ale co to go obchodzi?

Objął dłońmi jej piersi, jednocześnie, wydmuchując dym prostu w twarz dziewczyny. Szatynka, usiłując uniknąć jakiegokolwiek dotyku, próbowała kopnąć chłopaka. Niestety ten czyn był bezmyślny, gdyż w tym samym momencie łańcuchy zacisnęły się na jej ciele, wyginając je w łuk. Stłumiony krzyk wydarł się z jej gardła. Jednak nikt nie usłyszy biednej Evy, nikt nie chciał jej usłyszeć.

Dylan nieco już zirytowany, odsunął się. Zorientował się, że dziewczyna jest świeżym towarem, inaczej nie próbowałaby się bronić. Ciekawe tylko czy przyszła tu z własnej woli, czy odpracowuje dług swoich bliskich. Mimo tego, chłopak odpuścił. Jeżeli nie chce jego dotyku to proszę bardzo, rozwiążemy ten problem w inny sposób. Nie zastanawiając się dłużej, ściągnął blondynki na kanapę szatynki. Przez krótką chwilę napawał się widokiem trzech pięknym i prawie nagich kobiet, lecz zaprzestał tych czynności, zdając sobie sprawę, że będzie mógł to robić przez całą noc. Gorąca muzyka podsycała jego zmysły. Usiadł w twardym, ale wygodnym fotelu, pasującym do reszty pomieszczenia. Znajdował się w takiej odległości, aby mógł bez przeszkód oglądać seans. Wrzucił niedopałek do popielniczki na stojącym obok stoliku. Po chwili szklanka z jego ulubionym alkoholem znalazła się w jego dłoni, dzięki prywatnej kelnerce w skąpym stroju.  Zamachnięciem dłoni dał sygnał blondynkom, że mogą zaczynać.

Dziewczyny zaczęły ciągnąć łańcuchy przy ciele Evy, sprawiając, że musiała wyginać się pod różnym kątem, a z jej gardła wydzierały się jęki, spowodowane bólem.  Ich dłonie zaczęły przemieszczać się po jej skórze. Nacierały ją, drapały i głaskały. Schodziły coraz niżej, aż do centrum szatynki. Ich języki zaczęły lizać jej szyję, piersi. Chwilę później dodały jeszcze zęby, ciągnąc za brodawki spętanej dziewczyny. Eva chociaż bardzo chciała, nie mogła nic poradzić na to, że wzbierała się w niej ekscytacja, a jęki były nie tylko dzwiękami cierpienia, ale i przyjemności. Ostatkami sił spojrzała głęboko w oczy młodego mężczyzny, lecz w jego oczach ujrzała jedynie ciemność.

„Ból przyćmił strach, a ciemność uśmierzyła ból.”

                                                                                              Jej?

                                                                                              Czy Jego?

ROZDZIAŁ 8 | ROZDZIAŁ 9 | ROZDZIAŁ 10

Proszę każdego o wyrażenie sugestywnej opinii na temat rozdziału, bo dopiero teraz wgryzamy się w fabułę. Pragnę wiedzieć, co podoba się Wam, a co przeszkadza; co ciekawi, a co nudzi.
Zmieniłam hasztag (twitter) na #LiDGff, ponieważ wcześniejszy miał powiązania z iSpotem.

Czytasz = Komentujesz = Motywujesz = Nowy rozdział

Zapraszam na niesamowite opowiadanie - Collision.

Rozdział 8 "Do my dance"

pochylony tekst - retrospekcja

Amy Pov*

          Przeskoczyłam ostatnie dwa schodki ganku i już miałam sięgnąć po klamkę, kiedy drzwi otworzyły się same, ukazując moją mamę z groźnym wyrazem twarzy.

- To dla ciebie znaczy natychmiast? – krzyknęła, przepuszczając mnie do wnętrza domu. Kobieta stała cały czas nade mną, wypalając dziury w moim ciele, a także karciła wzrokiem za każdym razem, gdy spojrzałam w jej stronę. Zrzuciłam buty wraz z torbą przy jednej z szaf przedpokoju. Następnie zostałam pociągnięta za rękę do salonu. Usiadłam na kanapie naprzeciwko telewizora i położyłam stopy na puchatym dywanie. Och, jak bardzo chciałabym tu być w celu obejrzenia jakiegokolwiek serialu. Po prawej stronie w skórzanym i zarazem obszernym fotelu siedział mój ojciec ze srogim wyrazem twarzy, zaś po lewej w swoim ulubionym karmelowym i niesamowicie miękkim – moja mama. Zapadła niezręczna cisza, podczas gdy rodzice wpatrywali się w moją osobę.

- Może się jakoś wytłumaczysz? – żachnął Henry, odwracając wzrok, jakby patrzył na jakąś odrazę.

- Poszłam na plażę i potem spotkałam Cooper’a wraz z przyjaciółmi, a także kolegów ze szkoły. Skończyło się na tym, że była mała impreza w domku przy plaży. – powiedziałam cicho, gestykulując dłońmi oraz wykręcając palce. Robiłam to prawdopodobnie za każdym razem, gdy się denerwowałam.

- Mogłabyś łaskawie głośniej? – Henry definitywnie ze mnie kpił. Albowiem, złożył ręce jak do modlitwy i patrzył, jakbym miała co najmniej siedem głów.

- BYŁAM NA IMPREZIE NA PLAŻY! – powtórzyłam głośniej i wyraźniej w stronę Henry’ego, wpatrując się w jego twarz równie przenikliwie, co on w moją.
- Czuć od ciebie alkohol. – skomentował, wstając. Świetnie. W tym całym pośpiechu zapomniałam przynajmniej zjeść miętówki. Tym samym przekroczyłam granicę do maksymalnych możliwości. Czeka mnie szlaban, najmniej do pięćdziesiątki. Speszona podniosłam się z kanapy. Nienawidziłam takich sytuacji, choć zdarzały się rzadko. W większości to ja byłam na „dywaniku”. Zawsze rozpętywała się kłótnia i to nie mała. Rodzice wiecznie się martwią o to, co sąsiedzi powiedzą. Nie martwili się o mnie. Nie obchodziły ich moje problemy. Byłam jak niepotrzebny pachołek, który jak na złość zawsze się przewraca na drodze, uczącego się młodego kierowcy.

- Jaką ty rodzinie opinie tworzysz? – wykrzyknął mężczyzna, wskazując palcem w moją osobę. – Jestem policjantem do cholery! Co ludzie z zewnątrz pomyślą? Córka komisarza pije sobie z jakimś towarzystwem na umór! – i było tego znacznie więcej, lecz nie miałam zamiaru tego wysłuchiwać. Pobiegłam w stronę schodów na piętro, zgarniając po drodze torbę.

- Od jutra za każdym razem po szkole zawozisz siostrę na lekcje skrzypiec, a później idziesz pracować na zmywaku w restauracji matki i nie interesuje mnie jak wyrobisz się z odrabianiem pracy domowej lub robieniem twoich gówien! – mężczyzna stał tuż u spodu schodów. Szybkim krokiem przeszłam hol i zakluczyłam się w moim pokoju. Rzuciłam torbę na łóżko, a następnie zabrałam laptopa ze stolika nocnego. Włączyłam wieżę oraz słuchając ostatniej płyty Beyonce, otworzyłam nowe okno w przeglądarce z Facebook’iem. Zalogowałam się na portalu społecznościowym, lecz to, co na nim ujrzałam przeraziło mnie do szpiku kości. Miałam ogromną ilość powiadomień dotyczących oznaczeń na zdjęciach, a także polubień pod dodanymi świeżo fotkami. Tylko jest jedno ale. Ja nie wrzucałam żadnych nowości od ponad kilku miesięcy. Zauważyłam również, że mam w znajomych Buena’ę, Gigi i chłopaków. Wszystkich oprócz Dylan’a. Na stronie głównej znajdowały się zdjęcia z imprezy. Powoli zjeżdżałam w dół strony, śmiejąc się z dziwnych póz Rey’a i Moss’a. Tak, zdecydowanie tamten wieczór był udany. Jeżeli ktoś spytałby się mnie, czy żałuję, to bez zastanowienia zaprzeczyłabym. W większości relacje z zeszłej nocy były na profilach Ventury i Perezowej, lecz i u mnie coś się znalazło. O czwartej nad ranem rzekomo ja dodałam zdjęcie, jak wszystkie z dziewczynami stoimy na plaży. Każda w bikini z wiatrem we włosach. Gigi paliła prawdopodobnie joint’a, Nina miała dziwny wyraz twarzy, ja z Bueną śmiałyśmy się, a za nami w oddali widać było posturę i uśmiech Moss’a. Zdjęcie dostało również podpisek „pozytywnie :)” . Liczba polubień była zdumiewająca, gdyż ponad dwieście pięćdziesiąt, zaś komentarzy około trzydziestu. Natychmiastowo zaczęłam je przeglądać. Ludzie ze szkoły dodawali wpisy typu: „zajebiste laski”, „do twarzy Wam z uśmiechem”, niektórzy zazdrościli nam świetnej imprezy, a także żalili się, że ich tam nie było. Najbardziej rozśmieszyły mnie komentarze Gigi, Ventury, a także Moss’a i Rey’a.

Timothy Moss: najlepsze ciasteczko

Gigi Perez: które?

Timothy Moss: te za tymi szprychami

Buena Ventura: ja tam niczego nie widzę oprócz tego murzyna zlewającego się z tłem

Timothy Moss: otóż to

Jeffrey Barthes: najlepsze jest to czego tu nie widać

Gigi Perez: mówisz o Chavez’ie? myślałam, że interesują cię szparki lmao

Timothy Moss: Jeffrey, dojebała ci

Jeffrey Barthes: wiem, przyzwyczaiłem się

Przejechałam nieco niżej i zobaczyłam komentarz nikogo innego jak Anthony’ego Ricardson’a. Najprzystojniejszego (do czasów Dylan’a) i najbardziej czarującego chłopaka w szkole, a także napastnika drużyny koszykarskiej. Napisał, że jestem piękna. Moja szczęka prawdopodobnie spadła z pierwszego piętra do piwnicy, a ciało już wyginało się w tańcu szczęścia. Nagle okienko wieloosobowego czatu wyskoczyło na pulpicie.

Gigi: patologia z twojej szkoły zaprasza mnie do znajomych

Ja: haha, nie przyjmuj ich

Buena: ja przyjęłam i jakiś przystojniaczek zaprasza mnie na randkę

Timothy: i tak nie ma seksowniejszych ode mnie

Rey: chyba siebie w lustrze nie widziałeś

Ja: ej ej  kto z was wdarł się na moje konto?

Buena: na instagramie?

Buena: aaa na FB to ja z Gigi

Beuna: nie obraź się kochana

Buena: <3

Timothy: jaki spam lol

Ja: nie gniewam się J

Ja: aaa okej

Ja: czekaj jaki instagram! Zabije was!

Timothy: podaj datę, chce wiedzieć, kiedy kopnę w kalendarz

Natychmiastowo rzuciłam się w kierunku mojej torby. Szukając telefonu powyciągałam wszystkie rzeczy. To prawda, że kobieca torebka jest jak studnia bez dna. Ręcznik, sweter, czyjaś koszulka, portfel, butelka wody, ale telefonu brak. Chwila, wróć. Czyjaś koszulka? Dotknęłam materiału o mocnym zapachy męskich perfum, które mogłam już rozpoznać. Z całą pewnością czarny t-shirt należał do Dylan’a. Tylko jak on tu się znalazł? Możliwe, że przez przypadek zgarnęłam go z domku na plaży. Nie jestem pewna czy mam go oddać. To znaczy powinnam go zwrócić, jednakże właściciel chyba nie obrazi się, jak przywłaszczę sobie jego koszulkę. Cóż przynajmniej mam taką nadzieję. Do przejrzenia została mi jedynie boczna kieszonka, w której zawsze znajdują się klucze. Otworzyłam ją i zgadnijcie co. Pan Frytka się znalazł. Tak, mój telefon nazywa się Pan Frytka. Od razu wzięłam go do ręki i uruchomiłam wybraną aplikację. Zobaczyłam pięć zdjęć. Pierwsze przedstawiało brzuchy chłopaków i na celu było wybranie najlepszego. Cóź padło na abs Dylan’a. Nie żebym się tego wcale nie spodziewała. Na drugim zdjęciu Rey oraz Moss całowali moje policzki i obejmowali w pasie. Kolejne to selfie z Dylan’em, na którym akurat dobrze wyszłam, a chłopak jeszcze lepiej. Tak podobało mi się, cholernie. Następny post przyprawił mnie o niemałe dreszcze i niesamowicie przeraził. Przedstawiał mnie i Chavez’a, leżących razem w łóżku, przytulonych do siebie oraz okrytych do połowy kołdrą, z opisem „słodziaki już zasnęły”. Zamknęłam oczy i ponownie otworzyłam. Powtórzyłam tą czynność kilka razy mając nadzieję, że obraz przede mną zniknie. Jednak się nie udało. Byłoby miło gdybym cokolwiek z tego pamiętała. Alkohol wyprał mi większość imprezy. Nagle dostałam nowy komentarz do wyżej wymienionego zdjęcia - „Gruba dziwka”. Ból ogarnął moją klatkę piersiową, a oczy stały się szklane. Bez zastanowienia usunęłam komentarz, lecz efekty, jakie spowodował się nasiliły. Jasne, zdawałam sobie sprawę, że nie wszyscy mnie lubią, ale nigdy w całym moim życiu nie dostałam tak poniżającej opinii. Wyłączyłam telefon, kładąc się na łóżku. Z tego co zdążyłam wcześniej zauważyć to, że na ostatnim poście, któryś z chłopaków trzymał kieliszek tequili z plasterkiem cytryny na swoim umięśnionym brzuchu.

Tequila. Szoty. Zakład. O cholera.

Wytatuowany blondyn dumnie kroczył ze zwycięską karteczką z numerem komórkowym w dłoni. Uśmiechał się zadziornie, a zarazem zwycięsko w moim kierunku. Właśnie kilka minut temu, ograł mnie i dopiero teraz, zdałam sobie z tego sprawę. Czekaj, co było tego ceną? Ah tak, szoty z mojego ciała. Nic wielkiego. – powiedziałaby jakaś tania dziewczyna, którą w tym momencie na nieszczęście nie byłam. Tak, na nieszczęście. Dla niej to byłby pikuś, a dla mnie jebany Mount Everest. Moja głupota prawdopodobnie sięga zenitu.

- Nie mów mi, że się boisz, mała. – Dylan spojrzał prosto w moje oczy, jakby chciał przedrzeć moją duszę na wylot. Czy się bałam? Nie, ani trochę. Ja tylko dygałam z przerażenia. Tylko. I prawdopodobnie podałabym tu przykład bohatera jakiejś książki, jednak nikt nie wydaje się być głupszy ode mnie. Najgorsze jest to, że Dylan mógł umieścić kieliszek gdziekolwiek zechciał na moim ciele. Wszędzie. Och, głupiutka. Gdybyś ty jeszcze wiedziała, co on ma w tej głowie i co na ciebie szykuje - zamknij się resztko mojej godności.

 – Cóż, przykro mi, ale z zakładów ze mną nie da się wycofać. – powiedział z satysfakcją, przygotowując drink. Chłopaki zaśmiali się w tyle.

- Współczuję ci dziewczyno. – Buena dodała ze skruchą w głosie – Będziesz musiała znosić jego twarz, z tak bliskiej odległości. – blondas zerknął na Venturę z udawaną złością i po chwili rzucił w nią swoim t-shirtem. Tak, był bez koszulki i najwidoczniej nie miał zamiaru się ubrać.

- To gdzie masz zamiar umieścić ten kieliszek? – zapytałam z lekką niepewnością chłopaka, który natychmiastowo po usłyszeniu tego pytania, przybrał zadziorny wyraz twarzy. Podniosłam brew, jakbym tym mogła poznać, chociaż trochę jego nikczemnego planu.

- A kto tu mówił o jednym kieliszku? – zaśmiał się. W najmniejszym stopniu nie spodziewałam się tego. Przebiegły sukinsyn. Chłopaki jak wierny chórek blondyna, zagwizdali. 

*muzyka*

Zgodnie z instrukcjami Dylan’a położyłam się na kocu, który był wystarczająco miękki i puszysty. Jak się domyślacie, byłam jedynie w bikini. Reszta grupy siedziała obok na swoich ręcznikach z kolejnymi piwami w dłoniach. Słońce chowało się za horyzontem, a niebo było niezwykle malownicze i kolorowe. Muzyka rozbrzmiewała z przenośnego głośnika na dobre pół kilometra. Powinnam trzepnąć Tygę za jego seksualne podteksty w piosenkach, które tworzyły dość pikantny jak dla mnie klimat. Jakby już sama sytuacja nie była wystarczająco obnażająca. Amy sama wlazłaś w to gówno, więc się z niego wywiąż. Co z tego, że wcześniej wypiłam już kilka piw, teraz czułam się stu procentowo trzeźwa, choć nie sądzę, abym jutro cokolwiek pamiętała. Przybrałam wygodną pozycję. Chłopaki wybrali jak najbardziej proste miejsce, aby kieliszki się nie przechylały, a także żebym leżała w miarę równo. Tuż obok mnie ustawione zostały naczynia ze zmrożoną wcześniej (nie pytajcie gdzie, bo nie wiem) tequilą, pokrojonymi plastrami cytryny, a także solą w plastikowej miseczce. Wdzięczna byłabym, gdyby ktoś dokładnie wytłumaczył mi, na czym polegają szoty przed zawarciem zakładu. Szlag to brał. Chwilę później pojawił się blondyn. Opuścił dłońmi moje nogi, gdyż poprzednio były zgięte w kolanach. Przyglądałam się jego twarzy i skupieniu jakie jej towarzyszyło. Żuchwę miał zaciśniętą. A jego linia szczęki była niesamowicie ostra i pociągająca. Amy, stop. To nie czas na twoje miłosne rozterki. Wracając, jego naga klatka piersiowa była tak blisko, że ciarki przeszły przez moje ciało. Na nieszczęście chłopak to zauważył i jakby od niechcenia przejechał opuszkami palców po linii mojego brzucha. W tyłu zabrzmiały gorące wiwaty czarnoskórych z towarzyszkami. To wygląda jak scena gry wstępnej w jakimś pornosie z obecnością publiczności w tle. Matko kochana. Chavez uśmiechnął się do mnie, w ten sposób, w jaki pedofile w filmach przyciągają swoje ofiary. Usiadł na moim pasie, jak najdelikatniej potrafił, po czym spojrzał się w kierunku mojej twarzy.

- Masz zamiar siedzieć tu całą noc? – powiedziałam rozdrażniona. Chciałabym mieć to już za sobą, a ten to przeciąga jak tylko najdłużej może.

- Jeśli będę chciał. – mruknął, biorąc owoc do ręki. – Tańcz po mojemu, mała.* – szepnął wprost w moje usta, opierając dłoń nad moją głową i stykając swoje rozgrzane ciało z moim, chłodnym. Następnie umieścił cytrynę w moich wargach i uśmiechając się triumfalnie sięgnął po sól. Rozsypał ją w linii, zaczynając poniżej piersi (cieszyłam się, że miał jakieś opory, żeby nie wepchnąć tego między nie), a kończąc na pępku, gdzie włożył mokre od zimnego alkoholu naczynie. Ździwiłam się, gdyż miał umieścić na moim ciele kilka kieliszków. Widocznie to dostrzegł, gdyż ponownie pochylając się (tym razem do mojego ucha) wyszeptał:

- Dziś się nad tobą zlituję, ale kiedyś wrócę po resztę nagrody.

Potem raptownie zniżył się do mojego brzucha oraz przyłożył usta do naczynia, które jak na złość się przechyliło, wylewając odrobinę trunku, spływającego wprost do lini mojego dołu od stroju. Dreszcze przeszły przez całą mnie. Nie tylko z powodu tego, że alkohol był bardzo zimny, ale z zadowolenia na twarzy chłopaka, gdy odrobina drinku wylała się z kieliszka. Teraz nie liczyła się reszta grupy. Byłam jak zamknięta w bańce. Tylko ja i Dylan. Ile bym dała, żeby wiedzieć, co siedzi w tej jego makówce. Wtem blondyn podniósł spojrzenie na mnie. Przejechał językiem po swoich wargach, po czym wciąż wpatrując się w moje oczy zjechał nim do miejsca, gdzie spłynął alkohol. Przyłożył język do mojej skóry. To uczucie było dziwne. Jego mokry, śliski mięsień ocierał się o mnie. Z czasem stawało się to nawet przyjemne. Tylko te ciemne jak noc oczy, wpatrywały się we mnie z taką intensywnością i pożądaniem, że wiłam się pod Dylanem jak marionetka. Dosłownie. Gdy już dotarł do kieliszka, dwie fabryki czekolady zamknęły się i jednym szybkim ruchem, przechylił naczynie w ustach. Następnie zlizał sól, jaką wysypał w równej, cienkiej linii, aż do piersi. Jego ciało było niemalże przyciśnięte do mojego. Czułam jak naprzemiennie jego mięśnie napinają się i rozluźniają, gdy zmieniał pozycje. Co chwilę jego dłoń sunęła gdzieś na mnie, by ponownie spowodować dreszcze i ciarki. Już był nad moją twarzą. Położył swoją szorstką, dużą dłoń na mój policzek. Wpatrywałam się w niego jak w obrazek, na to co robił, na wyraz jego twarzy, na jego umięśnione ciało nade mną. Karmelowe oczy otworzyły się. Był tuż przy mnie. Nasze nosy prawie się stykały. Powoli pochylił się niżej. Jego niesamowicie miękkie usta nieznacznie otarły się o moje, gdy pochwycił cytrynę, zaczepiając zębami o moją dolną wargę i przy okazji pociągając ją. Smakował solą, a wargi miał chłodne i śliskie.

* nawiązanie do tekstu piosenki

ROZDZIAŁ 7 | ROZDZIAŁ 8 | ROZDZIAŁ 9

Czytasz = Komentujesz = Motywujesz = Nowy rozdział

Damy wkracza do akcji :) Przepraszam, za jakość tej sceny lol (choć mam nadzieję, że się podoba) Rozdział wrzuciłam jak najszybciej mogłam, gdyż jestem na wyjeździe i dopiero teraz zdobyłam (cudem) internet. Następny najprawdopodobniej coś w okolicach tygodnia, półtorej. Trzymajcie się.

bloger wariuje

Rozdział 7 "Don't wait for me with dinner"

3rd person Pov*

               Słońce dumnie górowało na płycie nieba, ale silny, chłodny wiatr skutecznie niwelował promienie ciepła. Lokatorzy jednego z małych, jednopiętrowych domków przy plaży powoli wybudzali się ze snu. Drzwi balkonowe jednej z sypialni na piętrze były otwarte na oścież, powodując, że długie firany podwijały się pod wpływem kolejnych podmuchów. Dziewczyna czując na swojej skórze zimne powietrze, podświadomie zaczęła szukać jakiegokolwiek źródła ciepła. Przysunęła się do czegoś twardego, ale jednocześnie rozgrzanego i delikatnego. Nie zastanawiając się długo, wtuliła się w to. Nie wiedziała, że to było śpiące ciało chłopaka. W tym przypadku Dylana.

Zaspany Chavez otworzył karmelowe oczy, wyczuwając na sobie niewielki ciężar. Na jego nieszczęście sen miał tak płytki, że nawet taki szczegół powodował jego wybudzenie się. Dyskretnie zerknął na drobną kruszynę niemal oplatającą jego sylwetkę, bowiem ich nogi były splątane, zaś jej dłonie obejmowały go w pasie, a twarz schowaną miała w zgięciu jego szyi. Nie zrobiło to na nim wielkiego wrażenia, gdyż od samego początku wiedział, że śpi z tą dziewczyną w jednym łóżku. Nie przeszkadzało mu to , w sumie mógłby się nawet do tego przyzwyczaić. Tak bardzo brakowało mu jakiejkolwiek troski w stosunku do niego. Nagle mała osóbka obok wtuliła się w jego ciało jeszcze mocniej, jakby uświadamiając mu, że jest tu dla niego.  Po chwili powieki szatynki podniosły się. Z rozbawieniem przyglądał się, jak oczy dziewczyny zmieniają się ze spokojnych na zaskoczone i może trochę przestraszone. Potem powoli z ostrożnością odsunęła się, próbując nie naruszyć ciała chłopaka, po czym zamarła.

- Ja tak … - spojrzała na Dylana błagającym wzrokiem, jakby nie mogła uwierzyć, że byli ze sobą tak blisko tej nocy.

- Ty jak? – zapytał chłopak z humorem, co było dziwne jak na niego. Od dawna nie miał tak dobrze przespanej nocy. Przewrócił się na bok w stronę koleżanki. Dziewczyna, słysząc jego zachrypnięty głos, niemalże zapragnęła budzić się przy nim każdego ranka.

- No tak … -  wskazała na niego ręką, tworząc niewidoczne wzory, co raczej przypominało histeryczne machanie.

- Tak. Ewidentnie stałem się twoją osobistą przytulanką zeszłej nocy. – zaśmiał się chłopak, podnosząc się do pozycji siedzącej i spuszczając nogi z łóżka. – Masz mocny uścisk. – dodał po chwili, jednocześnie puszczając w kierunku Amy oczko. Ta natomiast zarumieniła się mocno przepraszając, a także planowała powtórzyć czynności kolegi. Jednak jak tylko podniosła się do pionu, natychmiastowo ruszyła w kierunku drzwi do pomieszczenia, które na jej szczęście okazało się łazienką.  Cała zawartość jej żołądka spłynęła w toalecie, aż dziewczyna martwiła się czy nie razem z nim. Spuściła wodę i podniosła się z podłogi. Splotła włosy w luźnego kucyka, używając czarnej gumki ściągniętej z nadgarstka. Następnie opluskała twarz wodą oraz spojrzała na swoje odbicie w lustrze. Wyglądała  okropnie. Jej twarz była opuchnięta od chłodnego powietrza wiejącego znad jeziora, kiedy jeszcze siedzieli na ręcznikach. Gardło piekło ją niemiłosiernie, za pewnie od zmrożonego alkoholu, który wczoraj wypiła. Aż niemal żałowała, że w takim stanie musiała się pokazywać przy ludziach, a szczególnie przed Dylan’em. Rozejrzała się po małym pomieszczeniu. Wszystko było czyste, a ściany i podłogę pokrywały białe kafelki. Zerknęła na otwarte drzwi, w których na jej nieszczęście stał wytatuowany blondyn. Opierał się o drewnianą framugę. Jego niesforne kosmyki włosów sterczały w każdym możliwym kierunku, nadając seksownego wyglądu. Umięśnione ciało chowało się pod czarnym podkoszulkiem i pomarańczowymi spodenkami, lekko opadającymi w kroczu. Jego dłonie zajmowały szklanka z wodą i tabletka, które zaraz położył na blacie przy umywalce, zaś bose stopy wydawały charakterystyczny dźwięk podczas chodzenia.

- To zmniejszy skurcze żołądka. – wyjaśnił, po czym posyłając dziewczynie ostatnie spojrzenie, wyszedł z pomieszczenia. Dziewczyna popijając lekarstwo, przeszła do sypialni w celu odnalezienia swoich szpargałów. Znalazła spodenki w torbie, a telefon na szafeczce nocnej. Oh cholera, spałam z nim jedynie w stroju kąpielowym i zwiewnej koszulce. – pomyślała, jednocześnie przybijając sobie mentalnie facepalm’a. Założyła schowaną odzież, po czym zerknęła na komórkę.

34 nieodebrane połaczenia od: Mama, Tata, Paszczur (Charlotte), Jennysław

19 nieodczytanych wiadomości od: Mama, Tata, Paszczur, Jennysław

Wszystkie z nich wyrażały to samo: zapytania gdzie jest; zażalenia, że się martwią; a także, że jeśli zaraz nie pojawi się w domu, to będzie uziemniona do końca życia. Co ździwiło ją najbardziej to to, że odpowiedziała mamie o godzinie 2:54 wiadomością o treści:

Nie czekajcie na mnie z kolacją.

Jestem martwa. – pomyślała. Tego była w stu procentach pewna. Nagle piosenka Chris’a Brown’a rozbrzmiała w całym pokoju. Amy zerknęła na wyświetlacz, zdjęcie jej mamy pojawiło się na ekranie. Przerażona podniosła słuchawkę.

- Halo? – zapytała cicho, obawiając się dalszej rozmowy. Nigdy nie wykręciła takiego numeru rodzicom. Nie znikała na całą noc, nie uprzedzając ich wcześniej o tym. Najgorszym minusem tego wszystkiego było to, że pamięta jedynie moment, w którym przysiadała się do paczki Chavez’a.

- Amy, kochanie nic ci nie jest? Gdzie jesteś? Wszystko w porządku? – pani Belmonte zaczęła zadawać milion pytań na sekundę. Kobieta była bardzo zmartwiona, bowiem jej córka zniknęła na niemalże dwadzieścia cztery godziny.

- Jestem u koleżanki. – albo kolegi, dodała w myślach. Nawet nie wiedziała gdzie jest. Jak bezmyślna musiała być, zgadzając się na wyjście na plażę w dniu wczorajszym.

- Powinnaś się za siebie wstydzić! My się tu o ciebie zamartwiamy, szukamy ciebie, a ty co? Balujesz sobie z jakimiś ludźmi. I co miał znaczyć ten sms w środku nocy. Wracaj natychmiastowo do domu! – krzyki mamy Amy rozprzestrzeniały się po całej sypialni. Jak miała rzekomo „natychmiastowo” wrócić skoro przyjechała tu z Niną. Właśnie, gdzie podziała się Nina?

- Ale mamo… - dziewczyna starała się jakoś wytłumaczyć.

- Nie interesuje mnie jak to zrobisz, za chwilę widzę ciebie w drzwiach! – ostatni raz wrzasnęła, po czym rozłączyła się. Dziewczyna nie czekając długo, zebrała swoje szpargały i zbiegła na dół. Nie miała nawet czasu rozejrzeć się po pomieszczeniach, chociaż nie miało to nawet wielkiego znaczenia. Na parterze dostrzegła wczoraj poznanych znajomych.

- Hej. – wymamrotała cicho, na co reszta odpowiedziała jej tym samym. Zauważyła, że nie była sama w tak złym stanie. Nina wyglądała dosłownie jak gówno. Tylko Gigi, Dylan oraz Jethro wyglądali zdrowo.

- Muszę już iść. – powiadomiła kolegów, którzy jedynie skinęli głowami, oglądając powtórkę Jersey Shore.

- Rodzice kazali już dziecince wracać? – prychnęła złośliwie Nina, dziwiąc Amy. Nie rozumiała bowiem, dlaczego jej rzekomo „przyjaciółka” jest tak nieuprzejma w stosunku do niej. Brunetka myślała, że rozbawi i zrobi wrażenie na znajomych brata, ale nikt nie podzielał jej zdania. Wręcz przeciwnie. Chcieliby mieć takie życie jakie ma Amy, chcieliby być blisko z rodziną albo chociaż ją mieć, taką prawdziwą.

- Podwieźć ciebie? – zaproponował Dylan, łapiąc już kluczyki od swojego Camaro w ręce. Patrzył na dziewczynę, jednakże po chwili i tak ruszył w kierunku swoich butów, nie zważając na to jaka będzie odpowiedź szatynki.

- Jeśli mógłbyś. – Belmonte posłała mu uprzejmy uśmiech. Była co najmniej zdziwiona jego propozycją. Niemal szykowała się na podróż piechotą do domu, który na pewno byłaby długa i męcząca.

- Jasne, że mógłby. – prychnęła po raz kolejny Nina, grając na nerwy coraz bardziej swojemu bratu. Nie wiedział o co jej chodzi tym razem. Przecież ona i Belmotówna były takimi bliskimi przyjaciółeczkami. Jednak nie obchodziło go to zbytnio, odgrywał jedynie swoją rolę w stosunku do złośliwej brunetki.

Chwilę później dziewczyna wsiadała do zadaszonego tym razem pojazdu chłopaka. Chavez musiał być jakimś pedantem, dokładnie jak jej ojciec. W samochodzie był taki porządek, że aż prosiło się tu o kilka okruszków lub pustą butelkę po piciu. Deska rozdzielcza błyszczała, zresztą tak samo jak całe auto. Szyby były czyste i przejrzyste, jakby przed chwilą je polerowano, a chodniczki odkurzone. W pojeździe unosiła się nuta mocnych perfum chłopaka, które sprawiały, że nie chciało się z niego wysiadać. Amy zerknęła na Dylan’a. Jego skupione spojrzenie, dłonie lekko, lecz stanowczo zaciskające się na obręczy kierownicy. Aż dostała zawrotów głowy na myśl, że te ramiona oplatały jej talię ostatniej nocy. Kanadyjczyk zauważając kątem oka, że koleżanka obok zarumieniła się wywnioskował, że albo pomyślała o czymś sprośnym albo kompromitującym, ale z nim w roli głównej. Zrozumiał to po tym, jak chwilę wcześniej wlepiała w niego swój wzrok. Zaśmiał się cicho, mając nadzieję, że jego towarzyszka tego nie dostrzegnie. Jednak jego próby poszły na marne, gdyż szatynka niemal natychmiastowo na niego zerknęła. Kilkukrotnie wymieniali swoje spojrzenia, za każdym razem odwracając wzrok, jak druga osoba to zauważyła. Chwilę później chłopak usłyszał zaraźliwy chichot dziewczyny, przez co kącik jego ust delikatnie się podniósł.  Pozostała droga minęła w ciszy, nie licząc rapu wydobywającego się z głośników, a także wybijania palcami bitów na kierownicy przez Dylan’a. Samochód zatrzymał się kilka posesji wcześniej, niż dom państwa Belmonte. Chavez domyślił się, że dziewczyna i tak już ma przechlapane oraz nie chciała więcej kłopotów. Amy zaś wyczuwała niemałą histerię, jaka panowała w jej ciele, a także umyśle. Albowiem nie wiedziała jak ma się pożegnać z wytatuowanym blondynem. Sytuacja zaczęła robić się dziwna, gdy po kilku minutach nikt się nie odzywał ani nie ruszał. W końcu szatynka wymamrotała ciche „cześć”, po czym wysiadła z samochodu. Nie zdążyła daleko odejść, kiedy usłyszała dźwięk zamykanych drzwi.
- To po tym, jak tuliłaś się do mnie ostatniej nocy, tak mi dziękujesz za podwózkę? – krzyknął w jej stronę, opierając się o maskę Camaro. Policzki dziewczyny niemal od razu pokryły się burgundowym kolorem. Ta sytuacja była dość kompromitująca. Co mogliby pomyśleć sobie sąsiedzi? Szybko, ale i dyskretnie rozejrzała się po otoczeniu, jednak nikogo takiego nie zauważyła. Obróciła się na pięcie w stronę chłopaka. Zobaczyła jego ostentacyjną pozę, kiedy przyglądał się Amy, wyczekując na jakikolwiek ruch z jej strony.  Po chwili namysłu, ruszyła pewnym krokiem w jego kierunku, czym zadziwiła chłopaka. Myślał, że ona po prostu ucieknie jak najszybciej, jednak ktoś na tym świecie potrafi go zaskoczyć. Nawet nie zorientował się kiedy szatynka oparła się o złożone ramiona chłopaka (jak u obrażonych dzieci) i stając na palcach delikatnie musnęła ustami jego policzek, a także wyszeptała „dziękuję”, po czym sprintem uciekła w kierunku domu, słysząc jedynie śmiech blondasa, do którego miała słabość.

A i jego coś do niej ciągnęło.

ROZDZIAŁ 6 | ROZDZIAŁ 7 | ROZDZIAŁ 8

taki o to słodki rozdział xx
co sądzicie?
#LiDGFF 

Czytasz = Komentujesz = Motywujesz = Nowy rozdział 

kocham Was <3

Larry i Lou życzą upalnego weekend'u!